Fietsendief

Maandenlang is het rustig geweest in onze straat. Nu vernam ik dat er in korte tijd twee fietsen zijn gestolen. Enkele dagen geleden vertelde Saida uit nummer 28 me dat haar fiets van niet eens een jaar oud op klaarlichte dag voor haar deur werd gepikt. De ketting werd doorgezaagd. Je moet wel lef hebben, op klaarlicht dag! Vanmorgen passeerde ik het huis van Pieter en Marlies op nummer 35 alwaar ik een ludiek stukje schrijfsel ontdekte, gericht aan de fietsendief. Misschien een extra oogje in 't zeil houden als er types met ijzervijlen door de straat wandelen.

Vlag for life

Ik keer even terug in de geschiedenis, kort geleden weliswaar, maar toch geschiedenis. Enkele jaren geleden opperde Marijke het fantastische idee om de straat wat op te pimpen met vlaggetjesslingers. De lentepoets was een goede gelegenheid voor de uitvoering. We organiseerden vlaggetjesavond en knipten en naaiden drie slingers die vanaf de lentepoets de straat sierden. Toen twee jaar geleden de actie ‘Music for life’ van start ging in Antwerpen, dachten we dat het wel plezant zou zijn om ook andere straten met onze vlaggetjes op te fleuren. We wisten niet wat we ontketenden: een ware stormloop op de vlaggetjes. Talloze dozen met stofjes van oma’s zolder werden afgeleverd na onze oproep. Ik kreeg enkele kilometers lint cadeau van vrienden uit Tunesië. We zetten ons aan het knippen, maar wisten gelukkig niet op voorhand dat we duizenden vlaggetjes voor de boeg hadden. De bestellingen kwamen binnen uit heel Vlaanderen via onze groep op facebook. Onze actie groeide uit tot een megagrote klus die we met een zestal madammen op één maand tijds hebben geklaard. Soms alleen, soms in groep zetten we alle zeilen bij en door een strakke organisatie, goed overleg en samenwerking konden we de som van 3000€ aan ‘Music for life’ schenken.

We staan weer in DNA

Na het uitgebreide artikel in de vorige DNA, staan we nu vermeld voor onze inspanningen die we al tien jaar lang hebben volgehouden om onze buurt veiliger en vrolijker te maken.
Bovendien staan we te boek voor onze bijdrage aan de officiële inhuldiging van de verlichting: het buurtgedicht. Voor al wie er niet bij kon zijn die avond, geven we je hier de volledige tekst.


BUURTGEDICHT

Nu nog kaal en met een hek
Een ‘oorlogszone met een klimrek’
Maar straks groen met gras en Bar Leon
Dan kun je er zitten in de zon
Om te genieten van een kriek
En in juli van wijkmuziek
Het Krugerplein wordt mooier dan ooit tevoor
Dus roepen wij allemaal in koor
Hoera! Hoera! Hoera!

Hang de vlaggen van dak naar dak
En een vogelnestje aan elke tak
Hier wonen de jongste spruiten uit de buurt
Het lijkt of het van boven wordt gestuurd
Zo veel baby’s werden hier geboren
Als dat straks maar niet gaat ontsporen
De Sint-Mattheusstraat is mooier dan ooit tevoor
Dus roepen wij allemaal in koor
Hoera! Hoera! Hoera!

Hier zitten ze ’s avonds op de stoep
In kleine of in grote groep
Ze praten over ’t weer en over de dingen
En neen, we hoorden ze nog niet zingen
Maar nu de straat er helemaal ligt
Horen ze thuis in dit gedicht
De Sint-Marcusstraat is mooier dan ooit tevoor
Dus roepen wij in koor
Hoera! Hoera! Hoera!

Pal voor de kerk, het beste zicht
Op het plein dat nu baadt in het licht
Op de hoek lag hier ooit Onder den Toren
Waar je op zondag charcuterie kon scoren
Er klonk wat getreur
Toen ze sloten die deur
Maar nu is de Sint-Lucasstraat mooier dan ooit tevoor
Dus roepen wij allemaal in koor
Hoera! Hoera! Hoera!

Ooit woonden hier de nonnekes altegader
Maar plots vertrokken ze op roep van Ons Vader
Op deze plek staat de kerktoren centraal
Die overleeft ons wellicht allemaal
Gelukkig zijn er twee begrafenisondernemers in de straat
Eddy en Hendrik staan altijd paraat
De Sint-Jansstraat is mooier dan ooit tevoor
Dus roepen wij allemaal in koor
Hoera! Hoera! Hoera!

Dan zijn er nog wat straten in de buurt
Alle verkeer wordt door de Tabernakelstraat gestuurd
Het is een straatje, klein maar fijn
Waar maar enkele huizen zijn
Af en toe een huwelijk met veel kabaal
Da’s eigenlijk ons enige verhaal
Maar ook de Tabernakelstraat is mooier dan ooit tevoor
Dus roepen we met z’n allen in koor
Hoera! Hoera! Hoera!

PR

Volgens mij hebben we er allemaal minstens één: een broer, vader, moeder, zus of ander familielid dat niet begrijpt waarom wij in godsnaam in Borgerhout wonen. Ze vragen zich af waarom we niet verhuizen naar een ‘betere wijk’. Ze snappen niet hoe je kunt aarden tussen al dat ‘vreemd volk’ hier. Ze zijn bang om hun auto te parkeren en moeten er al helemaal niet aan denken om hier rond te lopen.

En dan is er een rommelmarkt op het Krügerplein en komen ze geheel toevallig op bezoek. Eerst grommelen ze over het tekort aan parkeerplaatsen in Borgerhout – iets wat wij alleen maar kunnen beamen – maar een uur later zie je ze verwonderd en geamuseerd kijken naar wat er zich voor hun neus afspeelt. De mensen zijn hier behoorlijk vriendelijk tegen elkaar, dat valt op. Bovendien lijken ze elkaar allemaal te kennen. De buren slaan een praatje met elkaar – in de kraampjes of op de stoep van een huis. Sommigen kussen elkaar zelfs, stel je voor! De dozen met taartjes worden opengehouden aan andere kraampjes. Er wordt veel gelachen. Er wordt gesjacherd en gebradeerd en iedereen lijkt intussen een meester in het onderhandelen te zijn - met de glimlach en met zowel wit als zwart en alles wat er tussen ligt. Klap op de vuurpijl: er loopt behoorlijk wat bekend volk langs de kraampjes en daar staan ze toch van te kijken.

Wij wonen hier intussen al een tijdje, met regelmatig wat downs, maar de laatste jaren toch vooral ups. Het in onze tweede natuur geworden om de buurt te verdedigen.

Soms denk ik dat we daarom zo hard onze best doen om ‘goede buren’ te zijn. We willen bewijzen dat het hier goed wonen is voor iedereen. We weten het intussen natuurlijk, maar we moeten de rest van de wereld ook op de hoogte brengen.

‘Die rommelmarkt was eigenlijk één grote burendag’, merkte gisteren iemand op.

Dat was zo. Maar het was véél meer dan dat.

Het was meer dan wat rommel kopen en verkopen. 

Het was een PR-stunt die geen enkel bureau had kunnen verzinnen.