PR

Volgens mij hebben we er allemaal minstens één: een broer, vader, moeder, zus of ander familielid dat niet begrijpt waarom wij in godsnaam in Borgerhout wonen. Ze vragen zich af waarom we niet verhuizen naar een ‘betere wijk’. Ze snappen niet hoe je kunt aarden tussen al dat ‘vreemd volk’ hier. Ze zijn bang om hun auto te parkeren en moeten er al helemaal niet aan denken om hier rond te lopen.

En dan is er een rommelmarkt op het Krügerplein en komen ze geheel toevallig op bezoek. Eerst grommelen ze over het tekort aan parkeerplaatsen in Borgerhout – iets wat wij alleen maar kunnen beamen – maar een uur later zie je ze verwonderd en geamuseerd kijken naar wat er zich voor hun neus afspeelt. De mensen zijn hier behoorlijk vriendelijk tegen elkaar, dat valt op. Bovendien lijken ze elkaar allemaal te kennen. De buren slaan een praatje met elkaar – in de kraampjes of op de stoep van een huis. Sommigen kussen elkaar zelfs, stel je voor! De dozen met taartjes worden opengehouden aan andere kraampjes. Er wordt veel gelachen. Er wordt gesjacherd en gebradeerd en iedereen lijkt intussen een meester in het onderhandelen te zijn - met de glimlach en met zowel wit als zwart en alles wat er tussen ligt. Klap op de vuurpijl: er loopt behoorlijk wat bekend volk langs de kraampjes en daar staan ze toch van te kijken.

Wij wonen hier intussen al een tijdje, met regelmatig wat downs, maar de laatste jaren toch vooral ups. Het in onze tweede natuur geworden om de buurt te verdedigen.

Soms denk ik dat we daarom zo hard onze best doen om ‘goede buren’ te zijn. We willen bewijzen dat het hier goed wonen is voor iedereen. We weten het intussen natuurlijk, maar we moeten de rest van de wereld ook op de hoogte brengen.

‘Die rommelmarkt was eigenlijk één grote burendag’, merkte gisteren iemand op.

Dat was zo. Maar het was véél meer dan dat.

Het was meer dan wat rommel kopen en verkopen. 

Het was een PR-stunt die geen enkel bureau had kunnen verzinnen.